Search Stuff

Tumblelogs I follow:

Ταπί και ψύχραιμη

Περιγράφοντας τα ψυχολογικά μου προβλήματα.

August 11, 2009

  • Σχεδόν 30!!!

  • Σχεδόν 30!!!!

    Πέμπτη 14 Αυγούστου 1980. Η Φρίντα (η μαμά μου) έχει μπει ήδη στον 9ο μήνα κύησης και μετά απο νηστεία κάποιων ημερών αποφασίζει να πάει να κοινωνήσει. Δεν υπάρχει καμία περίεργη ένδειξη εκείνη τη μέρα. Η κοιλιά της είναι ήρεμη, το ίδιο και το μωρό της. Περνάει από το φούρνο, εφοδιάζεται με τα απαραίτητα ψωμιά (οι φούρνοι θα παραμείνουν κλειστοί τις επόμενες μέρες) και ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας. Αυτό ηταν! Έσπασαν τα νερά. Λίγες ώρες αργότερα γεννήθηκα. Πολύ τρυφερή ιστορία. Ο μπαμπάς μου έπαθε κατάθλιψη και όλα αυτά συμβαίνουν εν μέσω θερινού καύσωνα. Μάλλον γι’αυτο δεν έχω τρομερό πρόβλημα με τη ζέστη.

    Είμαι μολις μερικές ώρες πριν κλείσω τα 29. Ένα ευχάριστο βηματάκι και τσουπ , 30!!!!

    Αλλιώς το περίμενα για να είμαι ειλικρινής. Και την ελεύση των 30 και γενικά τη ζωή μου στα 30.

    Πριν από 20 χρόνια ήταν ελάχιστοι οι άνθρωποι που δεν ήταν παντρεμένοι στα 30. Είχαν δουλειά, σπίτι και στην καλύτερη ( ή και χειρότερη) περίπτωση είχαν και 2 παιδιά. Οπως για παράδειγμα οι γονείς μου. Πριν από 10 χρόνια συνέβαινε το ίδιο, μόνο που τα παιδιά μπήκαν σε αυτό που λέγεται οικογενειακός προγραμματισμός και άρχισαν να φτάνουν αργότερα γιατί πιο πριν ήρθαν τα δάνεια.

    Καθημερινά βλέπω τους συνομήλικους μου και καταλήγω στο συμπέρασμα πως τα 30 είναι τα νέα 20. Είμαστε σχεδόν ανώριμοι, σχεδόν άνεργοι, σχεδόν συναισθηματικά καλυμμένοι, σχεδόν μένουμε με τους γονείς μας, σχεδόν περιμένουμε χαρτζηλίκι. Ο γάμος έδωσε τη θέση του στη συμβίωση και τα παιδιά αντικαταστάθηκαν από ανήψια και βαπτιστήρια. Σχεδόν 30. Τι φταίει; Εγώ προσωπικά το απολαμβάνω.

    Είναι ίσως η πρώτη φορά στη ζωή μου που έχω τόσα πολλά. Μία άψογη δουλειά και έναν κανονικό μισθό, ένα ολοδικό μου σπίτι να κόβω βόλτες, αυτοκίνητο (του μπαμπά μου, αλλά ουσιαστικά δικό μου) και κυρίως δεν έχω καμία υποχρέωση (οικονομική πάντα). Μέσα σε ένα χρόνο ανακάλυψα τι σημαίνει ελεύθερος χρόνος και πως είναι να οργανώνεις ταξίδια. Τι στραβό υπάρχει σε όλα αυτά; Απολύτως τίποτα. Στην πραγματικότητα κάνω αυτά που θα ήθελα να κάνω στα 20 μόνο που τώρα δεν ζητάω λεφτά από τον πατέρα – Νίκο. Δεν ξέρω αν είναι μίζερο όλο αυτό , αλλά εμένα με ευχαριστεί.

    Η ειρωνεία βέβαια είναι πως καμιά φορά σκέφτομαι το ακριβώς αντίθετο, όχι δηλαδή πως είναι η ζωή μου, αλλά πως σκεφτόμουν πως θα είμαι λίγο πριν τα 30. Ντροπή αυτό που θα πω , αλλά θα ήθελα να είμαι με ένα σύντροφο (ίσως και παντρεμένη) και στάνταρ να έχω γίνει μανούλα. Σε αυτές μου τις σκέψεις η καριέρα και οι υπολοιπες δραστηριότητες δεν είχαν καμία θέση. Πάνω από όλα η μητρότητα.

    Πριν τα 30 είμαι ευτυχισμένη, πλήρης (κατά 90%). Μ’αρεσει να κοιτάω τα άσπρα μου μαλλιά σε κάθε ευκαιρία , να περιμένω πότε θα αποκτήσω ρυτίδες. Δεν με πειράζει που αποκτάω μεγαλύτερο παρελθόν , χωρίς να ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον. Και δεν μπορεί κάποιος να με πείσει πως από τα λάθη μου έμαθα, γιατί με τη δική μου λογική τα λάθη δεν είναι για να μας διδάσκουν , αλλά για να τα επαναλαμβάνουμε. Ξέρω όλα όσα δεν έκανα, και πόσα από αυτά που έκανα είναι λάθος, ξέρω ποιους πλήγωσα και απογοήτευσα. Δεν ξέρω αν είμαι καλός άνθρωπος και αν ωρίμασα.

    Σχεδόν 30 και με ένα laptop στα γόνατα περιμένω το χρόνο να μου φέρει τα γενέθλια , σε μία πόλη που για φέτος έδιωξε τον καύσωνα και πνίγηκε στη βροχή. Χωρίς φίλους (όλοι πήγαν διακοπές), με παρέα τη γητεύτρα της Φλωρεντίας. Προσπαθώ να δώσω μία ικανοποιητική απάντηση σε όλους όσους με ρωτάνε “Τι θα κάνεις φέτος στα γενέθλια σου”; Τι καλύτερο από το να γίνω 30;

    Υ.Γ. Χαρούλη ευχαριστώ για τον τίτλο….

  • Link
  •   This post has 5 notes

August 10, 2009

  • I hate!!!!!

  • “I hate !!!!”

    Μήνυμα της Ira Avaritia στο Messenger

    Ξαφνικα βρήκα τον άνθρωπο να γράψει αυτό που νιώθω εδώ και καιρό και δεν θέλω να το γράψω , να το πω, ούτε καν να το ψιθυρίσω. Πιάνω τον εαυτό μου να μισεί προς κάθε κατεύθυνση. Ανθρώπους , πράγματα , καταστάσεις , εικόνες. Όλα.

    Δεν ξερω πως άρχισα να το κάνω αυτο. Υποθέτω πως ήρθε με τον καιρό. Δεν σηκώνεσαι ένα πρωί και λες “Τι θα κάνω σημερα? Α, ας μισήσω το σύμπαν”. Και κάτι τετοιες ωρες σκεφτομαι τα σοφά λόγια καποιας “Μάθε να θαυμάζεις ή να μισείς. Ποτέ να μη ζηλέψεις”. Τελικά τα κατάφερα. Κοιτάζω προσεχτικά τον κόσμο και για ότι δεν μου αρέσει ή δεν μπορω να έχω , αρχίζω να νιωθω μίσος . Μπορώ βέβαια να είμαι και πιο σαφής. Δεν μισώ κάποιον επειδή έχει ακριβό αυτοκίνητο, καλύτερη δουλειά , ωραίο σώμα , μοδάτα ρούχα. Μισώ τα ζευγαρια και τους ανθρωπους που έχουν επιλογές, μισώ αυτούς που έχουν παρέες, αυτούς που μπορούν να βγαίνουν τα βράδια και αυτούς που κοιμούνται με παρέα, μισώ αυτους που μοιράζονται εμπειρίες, αυτούς που κοιμούνται ευχάριστα τα βράδια, αυτούς που έχουν ρυθμίσει το βιολογικό τους ρολόι και ξυπνάνε άνετα στις 6, αυτους που έχουν οικονομικό προγραμματισμό. Μισώ αυτούς που μπορούν και διαβάζουν τα βιβλία που αγοράζουν, μισώ αυτούς που ξέρουν τι θα πει συντροφικότητα, αυτούς που χασκογελάνε όταν λαμβάνουν μήνυμα. Μισώ αυτούς που κάνουν αυτό που λενε, αυτούς που ξέρουν τι θέλουν να κάνουν σε 10 χρόνια από τώρα, μισώ τους γάμους και τις κοινωνικές εκδηλώσεις.

    Αλλά από την άλλη, όταν ηρεμεί αυτο το μίσος μέσα μου, σκέφτομαι πως δεν μισώ, αλλά θαυμάζω. Και θέλω τόσο να κλάψω, κατά προτίμηση στην αγκαλιά της μαμάς μου. Με το πρώτο δάκρυ να σκάει μέσα μου, αρχίζω να νιώθω όλο αυτό το κενό που δεν ξέρω αν επέλεξα να έχω. Το μισώ αυτο το κενό. Μισώ ακόμη και να αισθάνομαι μίσος για όσα αισθάνομαι. Είναι τόσο βάναυσο να αισθάνεσαι όλο αυτό , τόσο ψυχοφθόρο. Και με πιάνει το παράπονο. Νομίζω ότι μισώ γιατί νιώθω πως έχω στερήσει τον εαυτό μου από κάθε δυνατότητα, κάθε επιλογή , κάθε φαινομενική χαρά. Συνεπώς επιλέγω να μισώ. Αλλά στην ουσία μισώ τον εαυτό μου, Μισώ και μισό. Φτάνω να νιωθω μισός άνθρωπος γιατί απλά μισώ το άλλο μισό που δημιούργησα.

    Δεν ξέρω αν μπορώ να σταματήσω αυτή τη μισητή διαδικασία μέσα μου. Δεν ξέρω αν θέλω να μισώ αλλο. Ξέρω πως κάθε βράδι πριν κοιμηθώ ζητάω να μου στείλει καποιος την ευκαιρία να ζήσω αυτό που μισώ.

    Τελικά δεν ξέρω αν μισώ. Ίσως να μην έμαθα ούτε και να θαυμάζω. Αλλά σίγουρα ξέρω καλά να ζηλεύω.

    Συμβουλή : Μην προσπαθήσετε να αντικαταστήσετε τη λέξη “Μισώ” με τις φράσεις “θα ήθελα να ….” , “Μου αρέσει αλλά δεν μπορώ…..”. Μετά δεν θα έχετε κανένα λόγο να γκρινιάζετε.

  • Link
  •   This post has 3 notes
  • Powered by Tumblr
  • Designed by Kyle Moseby